Ik heb mijn roeping wel gevonden. Als kind al schreef ik graag opstellen en werkstukken, en toen ik in het jaar 2000 nieuwtjes voor MEGA Media schreef, werd ik ‘ontdekt’ door Ron Heijmans. Hij was uitgever van het vakblad Muziek en Beeld, waar ik als redacteur – en later hoofdredacteur – aan de slag kon. Niets leuker dan nieuws en informatie te verspreiden waar anderen iets mee kunnen. Toen ik het vakblad verliet, bleef ik dat dan ook gewoon doen.
De input voor die stukken komt natuurlijk niet uit de lucht vallen. Dat vereist een sterk netwerk en betrouwbare bronnen. Minstens even belangrijk: mensen moeten je vertrouwen en je het nieuws gunnen.
Het onderhouden van contacten is ‘ongoing business’ en nog altijd volg ik dagelijks vele gerenommeerde websites en nieuwsbrieven. Een daarvan is Weekly Wav van Stan Steeghs, een marketeer die ik leerde kennen toen ik veel voor Warner Music deed. In zijn recentste nieuwsbrief stond een zin waarop ik aansloeg.
‘Clips zijn niet alleen een funnel voor een show, maar een eindproduct dat een eigen behoefte vervult’
Hij refereerde daarmee aan podcasts en series, die tegenwoordig vaak worden opgeknipt in korte fragmenten. En ik realiseerde me: dat geldt de laatste tijd ook voor nieuws en informatie. Ik doe er zelf actief aan mee. Ik tease mijn nieuwtjes en artikelen altijd via aankondigingen op mijn socials met een link naar het complete stuk. De trend van de afgelopen 1 à 1½ jaar is echter, dat wel als een dolle geliket wordt, maar doorklikken steeds minder gebeurt. Mensen nemen genoegen met de headline en missen daardoor alle (interessantere) details. Vind je het gek dat meningen en standpunten verworden tot oneliners en er steeds minder ruimte voor nuance is?
Heel eerlijk: ik vind die clickbait-cultuur frustrerend en het motiveert niet echt om artikelen te blijven schrijven.
Dat, in combinatie met het feit dat eindredactie geschrapt lijkt als kostenpost, long-reads worden ingekort met AI en persberichten vertaald door Google Translate, levert in mijn optiek een verschraling van het journalistieke landschap op. Dat begint een dorre woestijn te worden. Ik ben idealistisch genoeg om te proberen daarin een oase te zijn, maar ook ik kan er niet meer omheen.
Mede daarom heb ik recentelijk iets aan mijn site toegevoegd: het ongeredigeerd doorplaatsen van (pers)berichten. Niet iets waar ik trots op ben of veel voldoening uit haal, maar die berichten zijn veel makkelijker en sneller te plaatsen. En ik zie: ze worden minimaal even goed gelezen en gewaardeerd als mijn zelfgeschreven berichten (die natuurlijk véééél beter zijn 😉 en meer tijd en moeite kosten).
Ook dat stimuleert natuurlijk niet echt om weer eens een hele dag te gaan zitten zwoegen op een ambachtelijk geschreven artikel of een eigenhandig in elkaar gedraaide analyse. De meegeleverde samenvatting copy-pasten is blijkbaar genoeg.
Toch probeer ik als een klein Gallisch dorpje in Frankrijk dapper weerstand te blijven bieden aan die verleiding. Zelf schrijven vind ik immers al mijn hele leven het leukste wat er is, kopiëren is mijn eer te na en ik wil me wel aanpassen, maar alleen aan ontwikkelingen die het eindproduct beter maken. En als het eenmaal zover is, kan ik misschien maar beter uitkijken naar iets waarbij ik wel toegevoegde waarde kan bieden.
Tot die tijd: dapper voorwaarts!
Afbeelding: jdbenthien (via Pixabay)
