Ik ben een groot fan van alle initiatieven om muziek bij muziekliefhebbers te krijgen. Of dat nu gaat om nieuwe of oude muziek, en of die nu verspreid wordt via muziekwinkels, platenbeurzen, blogs, streaming-playlists of radio. Om die reden ben ik ook een grote fan van Record Store Day. Een prachtig initiatief dat steeds succesvoller wordt. Toch denk ik dat het mogelijk is om met RSD nóg meer muziekliefhebbers blij te maken, en daardoor dus ook meer omzet te genereren.

Structurele cd-ondersteuning
Begin dit jaar herhaalde ik een pleidooi dat ik twaalf jaar geleden ook al eens hield, namelijk: bied op RSD meer cd’s aan, in plaats van hoofdzakelijk exclusieve vinylproducten. Uit diverse reacties op die oproep bleek dat het afgelopen jaar vanuit de Nederlandse Vereniging van Entertainment Retailers pogingen gedaan zijn om te komen tot een structurele cd-ondersteuning. En dan vooral gericht op exclusief binnenlands product. Helaas kreeg dit initiatief niet de handen op elkaar bij de industrie en werd onlangs besloten deze pogingen te staken. Des te blijer was ik om van RSD-projectmanager Esther Vollebregt te horen dat desondanks achter de schermen hard aan wordt gewerkt om ‘vanaf een van de komende edities van RSD steeds een iets groter assortiment cd’s te kunnen aanbieden’.

Vanzelfsprekend vind ik dit een mooie stap vooruit. Maar er liggen nog meer kansen…

Verhoog de oplagen
De RSD-organisatie weet elk jaar weer op de proppen te komen met een prachtige lijst aan items die dat jaar tijdens het evenement worden aangeboden. Maar waar ik me eigenlijk elk jaar weer over verbaas, zijn de lage aantallen waarin die producten uiteindelijk beschikbaar komen. Die zijn vaak zo laag, dat aan deelnemende winkels maar één of enkele exemplaren kunnen worden geleverd. Een constatering die uiteraard eerder op de industrie gericht is, dan op de organisatie.

Ik begrijp: door schaarste te creëren kun je hogere prijzen vragen. Maar op deze manier schiet de industrie zichzelf in de voet. Immers: consumenten die misgrijpen, zijn ontevreden consumenten. En als zij na afloop van RSD via kanalen als Bol, Amazon of Discogs alsnog hun slag proberen te slaan, worden ze met torenhoge prijzen geconfronteerd. Want zoals gezegd: schaarste drijft de prijs op. Echter: van die hogere prijs die doorverkopers hanteren, komt exact 0 (zegge: nul) procent bij de industrie terecht. Dan lijkt het me handiger om via hogere oplagen te zorgen voor meer blije consumenten, die allemaal ook nog eens bijdragen aan een hogere omzet van retail en industrie. Win-win, zoals het cliché luidt.

Goed onderling overleg
Het bepalen van wat dan wel de juiste oplage moet zijn, is uiteraard een kwestie van vakmanschap. En dat is er ontegenzeggelijk binnen de industrie. Vooral bij de oude rotten 😉. En dat vakmanschap is er ook zeker bij de muziekwinkelier, die dagelijks bezig is met het afstemmen van hun inkoop op de te verwachten vraag. Het moet mogelijk zijn om in goed onderling overleg te komen tot andere, hogere, en nog steeds realistische aantallen.

Daarbij realiseer ik me overigens ook dat die oplagen vaak internationaal bepaald worden, en dat die krapte in alle aan RSD deelnemende landen geldt. Dit is dan ook geen Nederlands, maar een internationaal probleem. Des te belangrijker om het op te lossen. En je maakt mij niet wijs dat als je met hogere aantallen meer omzet kunt genereren, dit meer dan een hamerstuk is.

Het hele jaar door
Het mooie van Record Store Day is, dat alle marketing- en promotie-inspanningen zich richten op één datum. Op die dag is het (RS)D-Day, waarop ook nog eens veel bands instores komen doen. Er wordt dus een ‘momentum’ gecreëerd, wat (bewezen) leidt tot een stormloop op de winkels. Kan het mooier?

Ja. Want waarom zijn niet het hele jaar door exclusieve producten op vinyl én cd verkrijgbaar in de muziekwinkels? Artikelen die niet, of pas in een later stadium te streamen zijn? Exclusives dragen immers meer bij aan het bestaansrecht van de winkels dan producten die je overal kunt kopen of beluisteren. Ze verdienen dan ook een prominente – liefst permanente – presentatie.

En waarom spelen bandjes tijdens hun clubtour niet standaard de middag vóór een optreden een korte akoestische set in de lokale platenzaak? Als opwarmertje voor de fans, of als troost voor wie naast kaartjes greep? Up close and personal, en daarna uiteraard nog even een paar van die exclusieve lp’s, cd’s of T-shirts verkopen, die je nog exclusiever maakt door er een handtekening op te zetten. Dat kost niets, maar versterkt enorm de band tussen artiest en fan. Het woord ‘superfan’ wordt tegenwoordig gebruikt als synoniem voor de redding van de industrie, maar op deze manier kan ook de retail er een graantje van meepikken…

Al dan niet collectief
Ik ben het met de NVER eens dat een structurele cd-ondersteuning eigenlijk een collectieve aangelegenheid zou moeten zijn. Voor de mensen die niet uit het CPG– of STEP-tijdperk komen: collectief betekent in dit geval een samenwerking tussen retail en industrie. Maar als nu blijkt dat de industrie niet wil meewerken, wil dat niet zeggen dat de mogelijkheden direct uitgeput zijn. Volgens mij doet Artone (de voormalige Bertus Holding) goede zaken met Music On Vinyl en Music On CD, en willen die ongetwijfeld initiatieven ondersteunen waarmee ze hun afzet kunnen vergroten.

En wat te denken van bands die toch al lp’s of cd’s laten persen voor de merchandise stand bij hun optredens? Die willen er vast wel iets meer laten maken, als ze zeker weten dat ze die extra kosten direct weer terugverdienen via doorverkoop aan muziekwinkels. Misschien kan de RSD-organisatie daarin de rol van inkooporganisatie/groothandel vervullen, en de producten volgens een bepaalde verdeelsleutel onder de deelnemende winkels verdelen.

Kort en goed: geef de consument meer redenen om naar de muziekwinkel te komen. Het hele jaar door.

Vorig artikelIn memoriam Hans Puls (1934-2024)
Volgend artikelOnnavolgbare Euro-visie