Doodverklaring cd nogal prematuur

Toen ik mijn vorige blog ‘Einde Plaat’ noemde, doelde ik dus niet op het einde van de fysieke drager hè? Toch werd de levensduur van de compact disk afgelopen week tijdens CMJ 2011 geschat op maximaal 5 jaar. De Pers maakte het gisteren nog bonter en gaf de cd – naar aanleiding van een artikel op muziekwebsite side-line.com – nog een jaar. Mijn mening in het kort? Onzin. En als het waar is? Oliedom!

Ik ben niet blind. Ik zie de verkoop van fysieke dragers instorten ten faveure van digitale muziek. Zelfs downloads zijn alweer bijna passé, in de toekomst stromen muziek en films door onze computers zonder op de harde schijf te blijven hangen. De ontwikkelingen gaan harder dan ooit, maar het moment waarop een productgroep uitsterft, wordt altijd dichterbij geschat dan het in werkelijkheid ligt.
Ik vertelde al eerder hoe ik als klein Wernertje meedeed aan de tekenwedstrijd ‘Teken jouw straat in het jaar 2000’. In plaats van vierkante witte gebouwen met een helideck voor vliegende vervoermiddelen tekende ik onze straat zoals die er op dat moment – beginjaren ’80 – uitzag. En zoals die er nu, in 2011 nog altijd uitziet. Ik verloor met mijn saaie voorstelling van zaken uiteraard glansrijk.

Dus nee, de cd is over een jaar niet dood. Zelfs over vijf jaar niet. Daarvoor is het schijfje nog veel te belangrijk in de totale muziekomzet. 81% daarvan wordt gegenereerd met de verkoop van fysieke cd’s, blijkt uit de cijfers van de NVPI over 2010. Oké, daar is (veel) minder dan de helft van het geld mee gemoeid als in 2000 (€177 miljoen vs. €466 miljoen), maar het nog altijd 81% van het geheel.
Volgens een door side-line.com opgetekend gerucht zouden de grote labels in 2013 geen muziek meer uitbrengen op fysieke cd’s. Ze zouden hartstikke gek zijn!
Bij de voorspelde verschuiving naar luxe uitgaven kan ik me weer wel alles voorstellen. Toegevoegde waarde is nog de enige manier om een consument tot aankoop te bewegen.
Of, aan de andere kant van het spectrum: impuls. Bijvoorbeeld als product zo goedkoop is, dat je voor dat geld niet de moeite gaat doen om het te downloaden. Budget-cd’s kunnen het, op strategische plaatsen en voor een bepaald publiek, dan ook nog wel even uithouden in mijn optiek.

Het zijn vooral die extremen waar ik nog wel even in blijf geloven. Het middensegment, ‘gewone’ fullprice-cd’s van ‘gewone’ bandjes, zal verder onderuit gaan. Alleen topacts kunnen het zich straks nog veroorloven hun muziek op cd uit te brengen, en die kunnen er nog wel ‘aantallen’ van blijven verkopen. Hoewel ook die aantallen nog verder zullen teruglopen.

Een andere vorm, die ik tien jaar geleden nota bene in Thailand tegenkwam, maar in Nederland nooit serieus is gelanceerd, zijn mp3’s op cd. Preciezer: een schijfje met het hele repertoire van een artiest in mp3-formaat, en dan voor de prijs van een fullprice-cd. Natuurlijk, dat is een fractie van wat je er in 1995 mee had kunnen verdienen, maar aan de andere kant: er zijn héél veel Spotify-streams voor nodig om dat bedrag bij elkaar te sprokkelen.

En dan is er nog een model, en dat is het on demand op cd persen van materiaal dat niet meer in de reguliere handel te krijgen is. Zoals Fonos dat in Nederland doet, bijvoorbeeld. Een prachtige dienst die bijna op de kop af acht jaar bestaat en in die tijd wat mij betreft veel meer marketing, veel meer succes en veel minder gesteggel met de majors over rechten en percentages had verdiend. Helaas levert de dienst alleen maar complete (fysieke) cd’s en kan ik niet zelf uit losse tracks een eigen compilatie samenstellen. Laat staan dat het materiaal als download wordt aangeboden. Of streaming. Terwijl de Fonos-catalogus een perfecte aanvulling zou zijn op het aanbod van bijvoorbeeld Spotify. Maar het mag niet van de rechthebbenden. Terwijl het materiaal dus niet meer regulier verkrijgbaar is. Hoe kortzichtig kun je zijn?
Maar goed, Fonos bestaat nog steeds, dus ik ga er maar vanuit dat er geen verlies geleden wordt.

Laat ik tot slot ook het weggeefmodel niet vergeten. Geeft het AD momenteel downloadbundels weg tijdens haar actie Nederlandstalige Popklassiekers (waarover ik deze twee artikelen schreef)? Nee mijnheer. Fysieke cd’tjes. Die ook nog eens alle 20 in een verzamelbox bij elkaar gespaard kunnen worden, zodat ze de maximale ruimte in de cd-kast innemen. In digitale vorm zou deze actie geen kans van slagen gehad hebben. Niet voor het publiek dat er nu mee bediend wordt.

Ik geloof heilig in de doorbraak van streaming muziekconsumptie en ook ik zie om mij heen bepaalde personen compleet stoppen met de aanschaf van muziek. Maar ik zie ook nog steeds genoeg mensen lol beleven aan die malle, onhandige, krasgevoelige en milieuonvriendelijke schijfjes. Of er andere mensen een lol mee doen. Het blijft een leuk cadeautje en ik moet de eerste download of stream met een strik eromheen nog tegenkomen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here