Pet Shop Boys @ HMH, A’dam

    Het had wat voeten in de aarde, maar wat was het dat waard! Ik heb nu vier Pet Shop Boys-concerten gezien, en die staan allemaal in mijn top 10 van favoriete optredens ooit. Zij die de hele dag met hoongelach en pek en veren achter me aangelopen hebben, zitten dus gewoon keihard mis! Waarom? Een concert van de Pet Shop Boys is totaalentertainment. Dus: naast een muzikaal feestje (waarvan – eerlijk is eerlijk – veel van tape komt, maar daar komen de Ting Tings ook mee weg) ook een visueel spektakel.

    Het begint al bij de roadies. Die zijn bij álle bands in het zwart gekleed. Enter Pet Shop Boys: die hebben roadies in lange witte doktersjassen met een witte bouwhelm op. In tegenstelling tot doorsneedecors was dat van de Britten dan ook wit. Want bij de Pet Shop Boys is niets doorsnee. Dat decor bestond uit witte blokken, nee… witte bouwstenen. Voor elk nummer werden die door de roadies (of de dansers) anders neergezet, zodat het podium steeds een andere aanblik vertoonde. Maar hoe het ook stond, altijd werd wel ergens een plukje bouwstenen gevonden om videobeelden of graphics op te projecteren.

    Dat blokkenthema was ook doorgetrokken in de verdere aankleding. Letterlijk. De dansers annex achtergrondzangers hadden een groot deel van het optreden dozen over hun hoofd heen, en ook in hun fel geel, rood, blauw en groen gekleurde pakken zaten complete dozen verwerkt. Je moet erbij geweest zijn…

    Er zijn van die bandjes die briljante B-kantjes en albumtracks hebben, waarvoor andere acts een moord zouden doen. Als A-kant dan wel te verstaan. Pet Shop Boys zijn zo’n gezelschap. Ook vanavond speelden ze weer een paar van die minder bekende nummers, zoals Do I Have To en King’s Cross. Rustigere tracks, die naadloos op elkaar aansloten. De sfeer daarvan werd nog versterkt door een prachtige choreografie. Ook Jealousy (samen met Left To My Own Devices mijn favoriete PSB-nummer) kreeg zo’n behandeling. Prachtig!

    Over dansen gesproken: toetsenist Chris Lowe (de ultieme autist, en ik mag het zeggen) kwam zowaar achter zijn keyboards vandaan om een dansje te doen! Een andere verrassing was Domino Dancing, vanwege het feit dat die gebracht werd als mash-up met Viva La Vida van Coldplay. Geniaal gedaan, en die beat klopte gewoon!

    Al met al stonden de Pet Shop Boys ruim anderhalf uur op het podium. En daarbóven hing een lichtbalk annex trapeze, waarin al die tijd drie lichtmannen zaten. En wat deden die? Die lichtten alledrie zanger Neil Tennant uit. Topbaan!

    Viel er dan helemaal niets te zeuren? Tuurlijk wel! 😉 Het was een zitconcert, maar dat duurde letterlijk nog geen tien seconden. Toen stond iedereen massaal op en rende naar voren, of gebruikte de stoel om op te gaan staan.

    Gisteren droeg ik roze als statement (en een béétje om te provoceren), vandaag als eerbetoon.

    LAAT EEN REACTIE ACHTER

    Please enter your comment!
    Please enter your name here