gevoel. Dat is de site waarop de Australische hitlijsten verzameld zijn.
Op die site staat een banner waar ik ultiem treurig van word. Het is een aansporing van de PPCA - zeg maar de Australische SENA – aan artiesten en muzieklabels om zich toch vooral aan te sluiten en daardoor geen inkomsten mis te lopen. Het is echter niet die boodschap waar ik zo weemoedig van word, maar het plaatje dat erbij staat. Daarop staart een meisje (of is het een jongen?) als een hedendaagse Mona Lisa in de camera.
Ik heb geprobeerd bij mezelf te achterhalen wat dat plaatje nu precies zo somber maakt. Is het de tweeslachtigheid van de afgebeelde persoon? Die bijna uitdrukkingsloze blik? De haardracht, en dan vooral die lok? De kleding, die veel weg heeft van een omgeslagen doek? Het feit dat het plaatje zwart/wit is? Waarschijnlijk een combinatie van al die factoren. Geen idee wat de achterliggende gedachte is om van alle mogelijke mensen uitgerekend deze wandelende depressie af te beelden. Ik zie er ook geen artiest in, laat staan een vertegenwoordiger van een muzieklabel.
Toegegeven, het plaatje symboliseert wel erg fraai het gevoel dat ik krijg als ik denk aan de staat van de muziekindustrie op dit moment. Aan de andere kant: daar zou misschien iets aan gedaan kunnen worden als al die geweldige muziek die ik dagelijks ontdek gewoon wereldwijd verkrijgbaar zou zijn…
Geschreven door Werner Schlosser
Geplaatst op 27-12-2009 0:00:00